تو چشمات حس خوبی نیست           تو چشمات گریه جا مونده

نگاهم می کنی اما                                دلت امشب کجا مونده

شبیه گریه می خندی                        ولی این خنده رویا نیست

توی چشمای تاریکت                               چرا مهتاب پیدا نیست

از این دلشوره می میرم                             نذار دلواپست باشم

میخوام از گریه برگردم                                تو لبخند تو پیدا شم

تنم یخ کرده می بینی؟                         که نبضم داره می میره

نگو این آخرین باره                               که گریه م داره می گیره

بگو دستامو می گیری                             که از حالم خبر داری

که احساسم رو می فهمی                        منو تنها نمی ذاری

شب وُ با بوسه روشن کن                   نذار تو سایه ها گم شم

نگیر دستاتو از دستم                           که غرق این تلاطم شم

.........................................

تصویر سیاه آسمان زیبا نیست

از پنجره تا نگاه دلگیر افق ،

جز خاک عقیم و ابتر صحرا نیست

ابریست تمام حجم دلتنگ اتاق

این گوشه برای خنده هایم جا نیست

تصویر غریب آینه من بودم

وهمی که مجال شاید و اما نیست .............................

همیشه پر از شک و تردید

همیشه پر از بیقراری

یه زخم قدیمی همیشه

توی لحظه هام یادگاری

شبم واژه ، واژه پریشون

جنون در رگم شعر جاری

نفس تا نفس ، لحظه لحظه

شبم تلخ از این زخم کاری

و اندوه می بارد ازشب

تنم خیس از التهاب است

که در من کسی گر گرفته

که در من جنون شعر ناب است

مرا غصه آنسوی شیشه

به دست زمان می سپارد

منم سایه ی کوچه گردی ،

که در کوچه جان می سپارد

قدم تا قدم ،کوچه کوچه

منم نعش من روی دوشم

که بی سایه هر شب هراسان

پر از ضجه و بی خروشم

شبم واژه واژه پریشون

جنون در رگم شط جاری

نفس تانفس ، لحظه لحظه

شبم تلخ از این زخم کاری ..........

همیشه موسیقی و ترانه جز مهمی از لحظه هام بوده ... و لحظه هایی بوده که لابه لای نوشتنم فقط قالب ترانه می تونسته احساس اون لحظه م رو بیان کنه ... ولی این ترانه ها رو نه جایی خوندم و نه نوشتم ... ولی امروز می خوام که اینجا باشن شاید کسی دیگه ای هم لحظه ای ، تصویری و ... رو توی این ترانه ها پیدا کرد ...

و خود را در آینه ای یافتم ،

                                  روبه رویم ،

                                               که مرا بی پرده به من آموخت ...

          واژه ی تاریکی

                                 بود ؛

                   آنگاه که از من دریغش می کردی.

   تو تصویرهای پی در پی می شدی

                                  در قابهای

                                           شتابان

                    لا به لای ستونهای بلند

                                               درختها ؛

  از قابی به قاب دیگر

                   بر زمینه ای از سبز

                                       از نمناک علف ....

                 و من نگاه می دواندم

                               پا به پای قدمهات

                                    و آنقدر

                                تا که بی رمق از پا می افتادم ..

          و روز خودش را

                تا ارتفاع رقصان فواره ها

                            بالا می کشید

                 و تو

             از تمام قابها رد شده بودی

                              و روز روی سنگفرش پارک

                                                   جان می داد ...

            روز روبه پایان بود

                           آنوقت صبح

                           و باقیمانده را

                                         تصورت می کردم

                    از قابی به قاب دیگر

                                          بر سبز

                                          بر علف ..............

                     اما ...، شكست خورد

( نصرت رحمانی )

من مرده ام رفیق

     شاید شنیده ای

                      از لابه لای پچ پچ خیس مسافران

                                     پشت چراغهای مه آلود انتظار.

        در روزهای دی ،

                        شاید شنیده ای

                      در هاله های یخ زده ی سرفه و بخار

                   از عابران سرد و عجول غروبها .

من مرده ام رفیق

          این روزها اگر

               از کوچه های سرد زمستان گذر کنی

                                              روی شیار برف

                                من آخرین خطوط به پایان رسیدنم.

        باور نمی کنی

                                                        از کوچه ها بپرس

                 دنبال بغض من در کوچه ها بگرد

                                          در کوچه های دی

                                              در کوچه های برف

                         شبگرد ، سایه وار

                                  من مرده ام رفیق

                                پایان مرثیه

                                            پایان انتظار ..........................

همیشه خاک قرار پوسیدن نیست

                              وقتی بیقرار

                دنیا روی سینه ام

                                    سنگینی می کند ،

        و ذرات من ، تن خاک را

                                می پوشانند .

      چه خوب که کسی نگرانم نیست

                  کسی سراغم را نمی گیرد .

             سرنوشت دنیا

                    _ مثل سنگ _

                    سنگینی ست

                      حتی روی سینه ام .....................

                تا هراسم را

                            از روز

                     از روشنایی

   از بهانه های واهی

                               هر آغاز

           نشانش دهم.

از لای کرکره ی بسته ی اتاق

نوری ست که در کوچه می گردد

   و مارا مثل شب پره ها

                  به کوچه می خواند ،

بوی گوشت سوخته

          چشم هایی که می سوزند

          و در کاسه ی سرها خشک می شوند .

هنوز انگار کسی نیست

          تا این ملودی پریشان را

               که توی سرم می پیچد

        دنگ ، دنگ ، دنگ

                                بشنود .

ذهن من خالی ست

           شاید

          از کسی یا چیزی که می خواستم ....

                                                      ( 1387 )

داخلي ـ اتاق ـ شب

و من اینطرف تر از تو و تلخی قهوه ی روی میز

و ما نشدیم ،

و گم شدیم

و سفید شدیم

خالی ست از تو کوه

از من پر است انده این روزهای تلخ.

خالی ست قاب دشت از شوق پر زدن

خالی ست قاب کوه از اتفاق تازه ای

                              در قله های دور

- باید نشست و دید

که پاییز می رسد -

در قاب سرد دشت...

ازمن همین که خسته و دلگیر است

این هستی فلج که زمینگیر است

از من همان که تو می دانی

این سایه کز حقارت خود سیر است

از من کمی ترانه ی دلتنگی

از من کمی جنون که به زنجیر است

از من هزار پنجره ی بسته

آینه ای شکسته که تقدیر است

از من همین و همین کافیست (انگار که اتفاقی نیفتاده )

از من عبور کن که کمی دیر است

بیهوده روزهای مرا خط کشیده اند

این سایه ها که گرد شبم قد کشیده اند

تنهایی مرا که شبیه خودم شده

شکل نقاب خنده شان بد کشیده اند

سهم من این دریچه ی بی نور و بی صدا

روز مرا سیاهی ممتد کشیده اند

اجساد واژه هاست همه جای دفترم

حتی برای لب زدنم حد کشیده اند

پشت تمام پنجره ها ، توی قابها

تصویرهای مسخ و مردد کشیده اند

بر شانه های خسته ی روز و شبم هنوز

خونی که کوچه کوچه شتک زد کشیده اند

از من گرفته اند مرا این غریبه ها

بین من و هر آنچه منم سد کشیده اند.

شب نورد ( برادر بیقراره)

شب است و چهره ی میهن سیاهه

نشستن در سیاهی ها گناهه

تفنگم را بده تا ره بجویم

که هر که عاشقه پایش به راهه

برادر بی قراره.برادر شعله واره.برادر دشت سینه اش لاله زاره

شب و دریای خوف انگیز و طوفان

من و اندیشه های پاک پویان

برایم خلعت و خنجر بیاور

که خون میبارد از دلهای سوزان

برادر نوجونه.برادر غرق خونه.برادر کاکلش آتش فشونه

تو که با عاشقان درد آشنایی تو که هم رزم و هم زنجییرمایی

ببین خون عزیزان را به دیوار بزن شیپور صبح روشنایی

از اینجا دانلود کنید

سیاوش کسرایی

برای شانه ی من مر همی بیاور تا دوباره برخیزم

که جای ماندن نیست ،

که مو ج می زند از هر کرانه بر دوشم

هراس تنهایی

و مرگ خاموشم نه از هراس

که زخم سیاه حنجره ام نشسته بر فریاد

نشانده زنگ سکوتی غریب در گوشم

برای سینه ی من مرهمی بیاور تا دوباره برخیزم

دوباره بستیزم

ببین

به جای گلو له دو دست روییده به روی سینه ی من

پناه می دهم اینسان تو را در آغوشم ....