من مرده ام رفیق

     شاید شنیده ای

                      از لابه لای پچ پچ خیس مسافران

                                     پشت چراغهای مه آلود انتظار.

        در روزهای دی ،

                        شاید شنیده ای

                      در هاله های یخ زده ی سرفه و بخار

                   از عابران سرد و عجول غروبها .

من مرده ام رفیق

          این روزها اگر

               از کوچه های سرد زمستان گذر کنی

                                              روی شیار برف

                                من آخرین خطوط به پایان رسیدنم.

        باور نمی کنی

                                                        از کوچه ها بپرس

                 دنبال بغض من در کوچه ها بگرد

                                          در کوچه های دی

                                              در کوچه های برف

                         شبگرد ، سایه وار

                                  من مرده ام رفیق

                                پایان مرثیه

                                            پایان انتظار ..........................

همیشه خاک قرار پوسیدن نیست

                              وقتی بیقرار

                دنیا روی سینه ام

                                    سنگینی می کند ،

        و ذرات من ، تن خاک را

                                می پوشانند .

      چه خوب که کسی نگرانم نیست

                  کسی سراغم را نمی گیرد .

             سرنوشت دنیا

                    _ مثل سنگ _

                    سنگینی ست

                      حتی روی سینه ام .....................

                تا هراسم را

                            از روز

                     از روشنایی

   از بهانه های واهی

                               هر آغاز

           نشانش دهم.

از لای کرکره ی بسته ی اتاق

نوری ست که در کوچه می گردد

   و مارا مثل شب پره ها

                  به کوچه می خواند ،

بوی گوشت سوخته

          چشم هایی که می سوزند

          و در کاسه ی سرها خشک می شوند .

هنوز انگار کسی نیست

          تا این ملودی پریشان را

               که توی سرم می پیچد

        دنگ ، دنگ ، دنگ

                                بشنود .

ذهن من خالی ست

           شاید

          از کسی یا چیزی که می خواستم ....

                                                      ( 1387 )

داخلي ـ اتاق ـ شب

و من اینطرف تر از تو و تلخی قهوه ی روی میز

و ما نشدیم ،

و گم شدیم

و سفید شدیم

خالی ست از تو کوه

از من پر است انده این روزهای تلخ.

خالی ست قاب دشت از شوق پر زدن

خالی ست قاب کوه از اتفاق تازه ای

                              در قله های دور

- باید نشست و دید

که پاییز می رسد -

در قاب سرد دشت...

ازمن همین که خسته و دلگیر است

این هستی فلج که زمینگیر است

از من همان که تو می دانی

این سایه کز حقارت خود سیر است

از من کمی ترانه ی دلتنگی

از من کمی جنون که به زنجیر است

از من هزار پنجره ی بسته

آینه ای شکسته که تقدیر است

از من همین و همین کافیست (انگار که اتفاقی نیفتاده )

از من عبور کن که کمی دیر است

بیهوده روزهای مرا خط کشیده اند

این سایه ها که گرد شبم قد کشیده اند

تنهایی مرا که شبیه خودم شده

شکل نقاب خنده شان بد کشیده اند

سهم من این دریچه ی بی نور و بی صدا

روز مرا سیاهی ممتد کشیده اند

اجساد واژه هاست همه جای دفترم

حتی برای لب زدنم حد کشیده اند

پشت تمام پنجره ها ، توی قابها

تصویرهای مسخ و مردد کشیده اند

بر شانه های خسته ی روز و شبم هنوز

خونی که کوچه کوچه شتک زد کشیده اند

از من گرفته اند مرا این غریبه ها

بین من و هر آنچه منم سد کشیده اند.

شب نورد ( برادر بیقراره)

شب است و چهره ی میهن سیاهه

نشستن در سیاهی ها گناهه

تفنگم را بده تا ره بجویم

که هر که عاشقه پایش به راهه

برادر بی قراره.برادر شعله واره.برادر دشت سینه اش لاله زاره

شب و دریای خوف انگیز و طوفان

من و اندیشه های پاک پویان

برایم خلعت و خنجر بیاور

که خون میبارد از دلهای سوزان

برادر نوجونه.برادر غرق خونه.برادر کاکلش آتش فشونه

تو که با عاشقان درد آشنایی تو که هم رزم و هم زنجییرمایی

ببین خون عزیزان را به دیوار بزن شیپور صبح روشنایی

از اینجا دانلود کنید

سیاوش کسرایی

برای شانه ی من مر همی بیاور تا دوباره برخیزم

که جای ماندن نیست ،

که مو ج می زند از هر کرانه بر دوشم

هراس تنهایی

و مرگ خاموشم نه از هراس

که زخم سیاه حنجره ام نشسته بر فریاد

نشانده زنگ سکوتی غریب در گوشم

برای سینه ی من مرهمی بیاور تا دوباره برخیزم

دوباره بستیزم

ببین

به جای گلو له دو دست روییده به روی سینه ی من

پناه می دهم اینسان تو را در آغوشم ....

وقتي که سيم حکم کند ، زر خدا شود
وقتي دروغ داور هر ماجرا شود

وقتي هوا - هواي تنفس هواي زيست-
سرپوش مرگ بر سر صدها صدا شود

وقتي در انتظار يکي پاره استخوان
هنگامه اي زجنبش دم ها به پا شود

وقتي که سوسمار صفت ، پيش آفتاب
يک رنگ ، رنگها شود و رنگها شود

وقتي که دامن شرف و نطفه گير شرم
رجاله خيز گردد و پتياره زا شود

بگذار در بزرگي اين منجلالب ياس
دنياي من به کوچکي انزوا شود.

                                                             سیمین بهبهانی

بر تن سرد سایه ام ، داغ طلسم آسمان

حسرت ناسرو ده ام سهم شما نمی شود

زخم به هم فشرده ای جای دهان به صورتم

جز به تلاش چرک و خون البته وا نمی شود

مرده صدای نازکم زیر طنین چکمه ها

حنجره ی لهیده که جای صدا نمی شود

بوی ذغال استخوان در همه کوچه های شب

بسته ره نفس زدن اینکه هوا نمی شود

روزنه ها زهر طرف بسته دهان روشنی

آینه ی شکسته هم قبله نما نمی شود

این همه ترس از چه کس شحنه ی پیر وایتان

کس به شما نگفته که شحنه خدا نمیشود

فکر فرار می کنم گاه به غربتی دگر

هیچ کجای لامکان موطن ما نمی شود . . .

هفتاد سنگ قبر. . .

فکر کردم که برای هر سنگ نامی بگذارم ، چرا که فکر می کردم : مرگ ، نوعی بودن است . و برای اینکه باشیم ، باید نامی داشته باشیم . و نام نوعی نماست . و هر کس نام خویش را می برد . مثل گیاه که رشدش را ، و مثل عمارت که نمایش را . آنکه نامی ندارد حامل چیزی نیست . محمول چیزی ست که نام نیست . و نما ، معنای تحمل است . چه در گیاه و چه در عمارت .

و چه در مرگ ، که نیامی ست برای نامی – اگر باشد – که اگر باشیم در غلاف نامی هستیم . و نام ، تولد حرف است ، شروع است .

هر آخری شروعی دارد ، همه ی آخرها اگر شروع نشوند تمام می شوند . و آخرها همیشه شروعشان را جا می گذارند ، در نمایش نامشان . که هر نامی حرفی دارد . و از حرف به هر نام وام داده ام ، وامی داده ام ، تا مرگ نام میلادی باشد برای حرف ، برای گفت و نوشت . که این هر سه ، این جا ، در جامعه ی سنگها ، در ضلعی از کلام می نشینند که در جهان ماورا ، واقعیت ماورایی پیدا کنند . چرا که این نام ها در زندگی شان حرفهایی داشتند که از واقعیت می گریخت .

                                                                              یداله رویایی